ALKMAAR - Wie door het historische Hofje van Paling en Van Foreest in Alkmaar wandelt, hoort regelmatig de klanken van een keyboard. Voor zijn monumentale woning zit Bert van der Steenhoven (82), die met nostalgische melodieën voorbijgangers en buurtbewoners laat genieten. "Het is mijn arbeidsvitamine," zegt hij met een glimlach. "Ik doe gewoon wat ik leuk vind."


Muziek als arbeidsvitamine

Bert speelt onder meer de Zuiderzeeballade. Zijn muziek blijft niet onopgemerkt. "Agenten die vanaf het politiebureau door het park rijden om een oogje in het zeil te houden, zwaaien altijd even. Iedereen kent me hier."

Zijn liefde voor muziek begon al op jonge leeftijd. Als vijfjarige pakte hij stiekem de mondharmonica van zijn drie jaar oudere broer. Op zijn twaalfde kocht hij van zijn eerste zelfverdiende centen een blokfluit. "Er zat een boekje bij. Dat heb ik een paar keer rustig gelezen en toen kon ik blokfluit spelen." Later leerde hij zichzelf ook keyboard spelen. Helemaal autodidact.

Van mondharmonica tot woonzorgcentra

Muziek werd uiteindelijk veel meer dan een hobby. Bijna dertig jaar bracht Bert met zijn keyboard sfeer en herkenning naar woonzorgcentra in de regio. Op het hoogtepunt speelde hij in zo'n twintig locaties. In woonzorgcentrum Rekerheem in Bergen was hij maar liefst 27 jaar actief en begeleidde hij het bewonerskoor. Ook richtte hij samen met een medewerkster een smartlappenkoor op. "Zij zorgde voor de mensen, ik voor de muziek."

Begin dit jaar besloot Bert het rustiger aan te doen. Op advies van zijn cardioloog bouwde hij zijn drukke agenda af. Tegenwoordig speelt hij nog iedere maand in vier woonzorgcentra. "Mijn vrouw vond het wel fijn dat ik wat minder ben gaan doen. Het was wel erg druk."

Een gouden plek om te wonen

Negentien jaar geleden kregen Bert en zijn vrouw de kans om te verhuizen naar het monumentale Hofje van Paling en Van Foreest. Een bekende, met wie Bert ooit een smartlappenkoor oprichtte, wees hen erop dat de woning van de huismeesters vrijkwam. Na een kennismakingsgesprek kregen zij het verlossende telefoontje: de woning was voor hen.

Sindsdien zijn Bert en zijn vrouw huismeesters van het hofje, dat bestaat uit dertien woningen, waarvan vier aan de parkzijde liggen. Samen onderhouden zij de gezamenlijke tuin en houden zij een oogje in het zeil. Jarenlang klom Bert zelfs nog het dak op om de goten schoon te maken. Tot de rentmeester hem vriendelijk verzocht daarmee te stoppen. "Straks val je eraf en hebben we geen huismeester meer," kreeg hij te horen.

Tijdens Open Monumentendag openen Bert en zijn vrouw de deuren van het hofje graag voor bezoekers. Ook op afspraak ontvangen zij regelmatig belangstellenden die meer willen weten over de geschiedenis van deze bijzondere plek. "Wij noemen dit altijd een gouden plek om te wonen," zegt Bert. "Het is hier rustig en de bewoners kijken naar elkaar om."

Nog lang niet uitgezongen

Ook op zijn 82e denkt Bert nog niet aan stoppen. Terwijl het gesprek ten einde loopt, speelt hij nog één nummer: My Way van Frank Sinatra. "Geen Marco Borsato," zegt hij met een knipoog. "Die speel ik niet."

Op het naastgelegen terras luistert Jonas, onder het genot van een Texels biertje, aandachtig mee. "Ik vind het heerlijk," zegt hij. "Gewoon het initiatief om voor je huis te gaan zitten spelen. Het is geen slechte muziek, integendeel. Ik geniet ervan."

Zolang zijn gezondheid het toelaat, blijft Bert doen wat hij het liefste doet: mensen blij maken met muziek. Of dat nu in een woonzorgcentrum is of vanaf zijn stoel voor het monumentale Hofje van Paling en Van Foreest. Zoals hij zelf zegt: "Ik doe gewoon wat ik leuk vind."


- Lisette Kreijger